میشینم کل ماجرا رو براش تعریف میکنم، گوش میده، ساکته ساکت، هر از گاهی میزنه زیر خنده و میگه خوب، بقیه اش، باز هممیگم، از همه چیز، از همه کس، انگار بغض و غمباد و خستگی های ذهنیم یه باره از گلولبریز میشه و من تند تند در قالب کلمه پسشون میدم، خاطرات تهوع آوری که چندین سال از بهترین روزهام رو تصاحب کر

یک پروفسور که خدای کامپیوتره چرا باید روپوش سفید بپوشه؟من هنوز درک نمی کنم که روپوش چه ربطی به کامپیوتر داره!مگه کامپیوتر ها هم خون دارن؟ پسته نوشت1:استایل های خاصLet's block ads! (Why?)